Zaburzenia integracji sensorycznej – Objawy, które rodzice najczęściej przeoczają
22 czerwca, 2026
Czy on nie jest przypadkiem za mały na terapię SI? Czy powinniśmy poczekać, czy już teraz możemy zacząć terapię integracji sensorycznej? A może moje dziecko z tego wyrośnie?
Takie pytania, to częste rozterki rodziców, którzy obserwują trudności u swoich dzieci. Tak naprawdę, nawet pierwsze niepokojące objawy powinny skłonić rodziców do konsultacji ze specjalistą. Im wcześniej rozpoznamy trudności w zakresie integracji sensorycznej, tym szybciej będziemy mogli rozpocząć terapię i pomóc dziecku w codziennym funkcjonowaniu.
Od jakiego wieku rozpocząć terapię SI?
Standaryzowane testy diagnostyczne, którymi posługują się terapeuci SI przystosowane są dla dzieci od 4. roku życia. Nie oznacza to jednak, że nie jesteśmy w stanie diagnozować dzieci wcześniej. Doświadczony terapeuta, znający etapy rozwoju psychomotorycznego dziecka, zwłaszcza specjalizujący się we wczesnej interwencji terapeutycznej, jest w stanie rozpoznać objawy zaburzeń si również u młodszych dzieci, w tym niemowląt.
Objawy typowe dla okresu niemowlęcego:
- Nadmierny niepokój i płaczliwość,
- Problemy ze snem,
- Trudności z karmieniem i rozszerzaniem diety,
- Niechęć do przytulania i bliskości,
- Opóźnienia w rozwoju ruchowym,
- Niechęć do gryzaków,
- Trudności z przewijaniem i ubieraniem,
- Problem z zaakceptowaniem pewnych pozycji do karmienia,
- Niechęć do siedzenia w foteliku samochodowym,
- Niechęć do leżenia w wózku,
- Dziecko może nie tolerować dotyku mokrych chusteczek,
- Budzenie się nawet przy bardzo cichych dźwiękach,
- Niechęć do leżenia na brzuchu.
Rodzice niemowląt, które prezentują wczesne objawy zaburzeń SI zwykle mówią: „Nie akceptuje dotyku”, „Nie lubi się przytulać”, „Kiedy bierzemy go na ręce, robi się sztywny”, „Bez intensywnego kołysania nie zaśnie” czy „Od samego początku był bardzo niespokojnym dzieckiem”.
Oczywiście, pojedyncze zachowanie nie świadczy o zaburzeniach integracji sensorycznej. Jeśli jednak nietypowych zachowań jest więcej, warto skonsultować się z terapeutą integracji sensorycznej. Niemowlęta wymagają szczególnej diagnostyki, zazwyczaj konieczne jest wsparcie interdyscyplinarne. Możliwe, że w celu pogłębiania diagnostyki konieczna będzie wizyta u fizjoterapeuty, logopedy lub doradcy laktacyjnego (wszystko w zależności od tego, jakie trudności prezentuje dziecko).
Dlaczego nie warto zwlekać z diagnozą SI?
Z zaburzeń SI się nie wyrasta, a nierozpoznane zaburzenia integracji sensorycznej mogą wpływać na:
- Psychomotoryczny rozwój dziecka,
- Funkcjonowanie w grupie rówieśniczej,
- Samopoczucie,
- Samoocenę,
- Naukę szkolną,
- Rozwój emocjonalny.
Zauważasz niepokojące zachowania u swojego dziecka? Skontaktuj się z nami.
Jesteśmy doświadczonym zespołem praktyków, specjalizujemy się w terapii sensorycznej dzieci.
Zapisy na diagnozy i terapie:
tel. +48 504 634 813
marta-baj@wp.pl
Nie. To rodzic decyduje czy i kiedy umówić dziecko na konsultację lub diagnozę integracji sensorycznej.
Diagnoza składa się z kilku spotkań, obejmuje szczegółowy wywiad przeprowadzany z samym rodzicem, specjalistyczne próby diagnostyczne oraz analizę aktywności dziecka, co pozwala ocenić sposób przetwarzania bodźców sensorycznych. Na ostatnim spotkaniu omawiane są wyniki całego procesu diagnostycznego, jest to też czas na pytania rodzica.
Nigdy nie jest za wcześnie na terapię integracji sensorycznej. Terapię SI rozpoczynamy, kiedy obserwujemy pierwsze niepokojące objawy związane z przetwarzaniem bodźców sensorycznych.
Tak, jak najbardziej. Dziecko w wieku 2 lat może brać udział zarówno w procesie diagnostycznym w kierunku zaburzeń SI, jak i jeżeli jest taka potrzeba, w samej terapii integracji sensorycznej.
Nie, nie jest to wskazane. Diagnoza SI pokazuje dokładnie, które obszary wymagają wsparcia, to na jej podstawie przeprowadzana jest terapia SI. Dodatkowo, w momencie rediagnozy mamy punkt odniesienia i widzimy, w których obszarach dziecko zrobiło postępy dzięki terapii integracji sensorycznej.
