Moje dziecko nie chce się huśtać!

Czy to możliwe, że moje dziecko nie lubi się huśtać? Takie pytanie zadają sobie niektórzy rodzice obserwując swoje pociechy na placu zabaw.

Podczas gdy część dzieci nie schodzi z huśtawek i prosi o coraz mocniejsze bujanie, oni widzą przerażenie w oczach swoich dzieci. Jakakolwiek próba zachęcenia do bujania kończy się protestem i kategoryczną odmową.

Niechęć do bujania może być wynikiem wcześniejszych negatywnych doświadczeń dziecka. Co, jeśli jednak dziecko nie ma za sobą takich doświadczeń? Gdzie szukać przyczyny obserwowanej niechęci, a niejednokrotnie wręcz przerażenia przed bujaniem? Po pierwsze, warto brać pod uwagę, że nie każdy lubi się bujać. Jeśli jednak dziecko posadzone na huśtawce kurczowo trzyma się siedziska lub nawet nie chce na nim siąść,
przyczyny warto dopatrywać się gdzie indziej.

Z perspektywy integracji sensorycznej, niechęć do huśtania, ale też bardzo często kręcenia się czy wysokości może być istotną wskazówką na temat funkcjonowania układu przedsionkowego. Układ przedsionkowy może odbierać huśtanie jako coś zbyt intensywnego, w takich sytuacjach dziecko nie tylko odczuwa dyskomfort lub strach, ale też ma zawroty głowy, a nawet mdłości. Huśtawka nie tylko wprawia ciało dziecka w ruch, zabiera też stabilny kontakt z podłożem, co sprawia, że dziecko traci kontrolę nad tym co się dzieje.

Jeżeli jesteś rodzicem, który obserwuje u swojego dziecka ogromny lęk przed huśtaniem,
musisz wiedzieć, że można mu pomóc. Diagnoza Integracji Sensorycznej to najprostszy sposób, aby sprawdzić, jak funkcjonuje układ przedsionkowy dziecka. W przypadku potwierdzenia zaburzeń Integracji Sensorycznej wskazana będzie terapia SI.

Jeżeli zastanawiasz się czy warto, bo to przecież tylko niechęć do bujania, pamiętaj, że objawy nadwrażliwości przedsionkowej mogą być bardzo różne i będą przejawiać się w różnych innych codziennych sytuacjach.

Do najczęstszych objawów nadwrażliwości przedsionkowej zaliczamy:

• Obawa przed oderwaniem stóp od podłoża,
• Unikanie zjeżdżalni, huśtawek i drabinek na placu zabaw,
• Obawa przed schodzeniem po schodach (szczególnie, kiedy nie ma poręczy),
• Lęk wysokości,
• Choroba lokomocyjna,
• Dyskomfort przy nagłych zmianach pozycji,
• Obawa przed pozycjami, w których głowa jest odchylona np. mycie głowy,
• Obawa przed chodzeniem po zróżnicowanym, nierównym terenie,
• Duża potrzeba stałej kontroli,
• Unikanie aktywności ruchowych,
• Częste wpadanie w panikę,
• Unikanie korzystania ze schodów ruchomych lub windy,
• Niechęć do turlania, fikołków, a nawet skakania.

Pamiętaj, jedno zaobserwowane zachowanie nie świadczy o zaburzeniu i nie jest
diagnozą. Tylko dokładna diagnoza Integracji Sensorycznej, daje odpowiedź czy
problem tkwi właśnie w nieprawidłowym przetwarzaniu sensorycznym.

Czy jeśli moje dziecko nie lubi się huśtać, to ma zaburzenia Integracji Sensorycznej?

Nie. Sam brak chęci do huśtania nie świadczy o zaburzeniach Integracji Sensorycznej. O trudnościach w zakresie przetwarzania sensorycznego mówimy wtedy, gdy obserwujemy szerszy wzorzec objawów np. silny lęk przed ruchem, częste potykanie się, unikanie aktywności ruchowych czy dyskomfort przy nagłych zmianach pozycji. Tylko diagnoza Integracji Sensorycznej przeprowadzona przez certyfikowanego terapeutę SI może potwierdzić lub wykluczyć zaburzenia u dziecka.

Jak wygląda diagnoza Integracji Sensorycznej?

Diagnoza składa się zwykle z czterech spotkań, z czego pierwsze i ostatnie to spotkania, które odbywają się bez dziecka. Diagnoza zwykle obejmuje:

• szczegółowy wywiad z rodzicem, analizę kwestionariusza sensorycznego i dokumentacji dziecka, jeżeli taką posiada,
• obserwację kliniczną dziecka,
• standaryzowane testy (w zależności od wieku),
• analizę funkcjonowania w codziennych sytuacjach, obserwację aktywności własnych i ukierunkowanych.

Po wszystkim rodzic otrzymuje pisemny raport będący podsumowaniem całego procesu
diagnostycznego. Na jego podstawie wiadomo, czy dziecko kwalifikuje się do terapii
Integracji Sensorycznej czy może jednak potrzebuje wsparcia w innym zakresie.

Kiedy warto skonsultować się z terapeutą Integracji Sensorycznej?

• Kiedy dziecko nadmiernie reaguje na bodźce sensoryczne
• Jeżeli dziecko prezentuje trudności z równowagą i koordynacją ruchową
• Nie radzi sobie z emocjami
• Prezentuje niższą sprawność w zakresie motoryki dużej i małej
• Jest nadmiernie pobudzone
• Nie radzi sobie z codziennymi czynnościami: ubieranie, mycie, wiązanie butów
• Kiedy ma problemy szkolne
• Jeżeli wykazuje opóźnienia w rozwoju (psychomotoryczny, poznawczy, językowy)
• Kiedy ma problemy z zasypianiem i samym snem
• Kiedy je wybiórczo
• Zawsze, kiedy rodzic czuje niepokój lub ktoś z otoczenia np. nauczyciel sugeruje wykonanie diagnozy Integracji Sensorycznej.

Martwisz się rozwojem swojego dziecka?

Skontaktuj się z nami, aby umówić się na diagnozę SI i dowiedzieć się jak wspierać rozwój
swojego dziecka.

Zapisy na diagnozy i terapie:

tel. +48 504 634 813
marta-baj@wp.pl