Jak zachowuje się dziecko z zaburzeniami Integracji Sensorycznej?

Pytanie „Jak zachowuje się dziecko z zaburzeniami Integracji Sensorycznej?” słyszymy często. Niestety nie ma tu jednej uniwersalnej odpowiedzi. Prawda jest taka, że każde dziecko z zaburzeniami Integracji Sensorycznej może prezentować trochę inne zachowania i borykać się z odmiennymi trudnościami.

Jedna z klasyfikacji zaburzeń Integracji Sensorycznej wyróżnia trzy podtypy:

• Zaburzenia modulacji sensorycznej
• Zaburzenia dyskryminacji sensorycznej
• Zaburzenia motoryczne o podłożu sensorycznym.

Dzieci prezentujące zaburzenia modulacji sensorycznej mogą w sposób nadmierny reagować na bodźce sensoryczne, mogą prezentować obniżoną reaktywność sensoryczną lub mogą należeć do tak zwanych poszukiwaczy sensorycznych. Dzieci nadmiernie reagujące (prezentujące nadwrażliwość sensoryczną) odbierają bodźce jako zbyt intensywne. To właśnie dlatego skarżą się na zapachy, dźwięki, nie tolerują pewnych smaków, jedzą wybiórczo, unikają ruchu, kręcenia czy wysokości i nie chcą się brudzić.

Dzieci podreaktywne, czyli prezentujące obniżoną reaktywność sensoryczną mogą słabiej odbierać bodźce, to dlatego czasami nie są świadome, że mają brudną buzię, nie potrafią wskazać dotkniętego miejsca, nie rozpoznają pokarmów po zapachach i smakach, a zawołane, nie zawsze reagują. Zwykle są niezgrabne ruchowo, mogą upuszczać przedmioty i przede wszystkim stwarzają wrażenie, jak gdyby nie miały wewnętrznego pędu do tego, aby się bawić np. zabawkami.

Dzieci poszukujące to osoby, które potrzebują sporych ilości intensywnych i dynamicznych bodźców. To właśnie dlatego są w nieustannym ruchu, wkładają przedmioty niejadalne do buzi, noszą ciężkie przedmioty, wpadają na meble i inne osoby, prowokują upadki i nieustannie szukają okazji do energicznych zabaw.

Jeżeli dziecko ma problemy z dyskryminacją sensoryczną to zazwyczaj nie radzi sobie z odróżnianiem, nie dostrzega różnic i podobieństw. Nie zauważa różnic między dźwiękami, nie rozróżnia zapachów, nie czuje, że upada, nie potrafi też określić, gdzie dokładnie zostało dotknięte.

Problemy motoryczne o podłożu sensorycznym to problemy posturalne i dyspraksja. U dzieci z zaburzeniami posturalnymi będziemy obserwować trudności z motoryką dużą i małą, równowagą, obustronną koordynacją, jak również z przekraczaniem linii środkowej ciała.

Dyspraksja, czyli planowanie motoryczne to sytuacje, w których dziecko nie potrafi zaplanować danej czynności. Ma kłopoty z planowaniem ruchu, organizowaniem sekwencji ruchowych i nauką nowych umiejętności. Dzieci z dyspraksją są niezgrabne ruchowo, często się potykają, a nawet przewracają, bardzo długo zajmuje im nauka jazdy na rowerze, czasami nie są w stanie jej opanować. W szkole wykazują trudności grafomotoryczne, ale wyzwaniem są dla nich również kontakty z rówieśnikami.

To tylko bardzo uproszczone przedstawienie typowych zachowań i trudności, które obserwujemy u dzieci z zaburzeniami Integracji Sensorycznej, ale jak widać są one naprawdę bardzo różne. To ważne, aby nigdy nie sugerować się innymi dziećmi, tylko niepokojące nas objawy konsultować z terapeutą Integracji Sensorycznej.

Czy dziecko z dyspraksją wyrośnie z trudności?

Niestety dyspraksja sama z siebie nie mija, ale dziecko może nauczyć się funkcjonować znacznie sprawniej, pod warunkiem odpowiedniego wsparcia. Dlatego warto na bardzo wczesnym etapie rozpocząć proces diagnostyczny, w tym wykonać diagnozę Integracji Sensorycznej.

Jak rozpoznać dyspraksję u przedszkolaka?

Dzieci z dyspraksją w okresie przedszkolnym są przede wszystkim niezgrabne ruchowo, często się potykają i przewracają. Nie radzą sobie z łapaniem i rzucaniem piłki, unikają aktywności ruchowych i spędzania czasu na placu zabaw. Rozlewają, jedzą niechlujnie, mają też problemy z samoobsługą. Dużym wyzwaniem jest dla nich naśladowanie, zazwyczaj nie są w stanie odtworzyć sekwencji ruchowej, gubią kolejność, reagują z opóźnieniem i ostatecznie się zniechęcają. Mogą też wykazywać problemy grafomotoryczne: nie przepadają za rysowaniem, poziom ich prac plastycznych znacznie odstaje od rówieśników, nie potrafią prawidłowo trzymać kredki i szybko się męczą. Charakterystyczna jest duża frustracja przy nowych zabawach i zadaniach.

Czy dyspraksja wpływa na rozwój mowy?

Tak, jak najbardziej dzieci z dyspraksją mogą prezentować opóźniony rozwój mowy. Zaobserwujemy u nich między innymi trudności z powtarzaniem, niespójne błędy artykulacyjne, skracanie wyrazów, liczne uproszczenia i problemy z formułowaniem dłuższych wypowiedzi.

Zapisy na diagnozy i terapie:

tel. +48 504 634 813
marta-baj@wp.pl